 |
 |
|
| تاملي در ادبيات وهنر و یادها |
|
یادهـــــــــا و سایه هـــــــــا(۱)
امان از خستگی بی پایان که مثل زهر ذره ذره در جان آدم نشست می کند و تمامی ندارد. اصلا معلوم نیست از کجا می آید و چگونه شروع می شود فقط می دانی که هست وقتی که مثل گوژپشت خمیده می شوی و فرو می روی در خود . به قول کارل یاسپرس " ما در جهان سقوط می کنیم سقوطی ممتد "و من سنگینی این سقوط را گاه در پشت خود حس می کنم و فرو می روم و فرو و... فروتر...اما چه می توان کرد با بار این لعنت ــ رنج ــ فقط به دستاویزهای کوچکی چنگ می زنیم دستاویزهایی که از خودمان سست ترند . اما دلخوشی هست .یادهایی که انگار تنها بهانه ی بودنند و زیستن . یادهایی گرامی که خودم هم نمی دانم چرا دوست دارم بگویم اشباح یا سایه ها . سایه هایی اطمینان بخش که در خنکایشان می توان کمی از فرسودگی جسم و روح کاست . یاد افسانه . امیر زاده ی کاشی ها و یحیا حتی اسماعیل با تمام تلخی و بیماری اش. *** امیر زاده نشسته " امیر زاده یی تنها " در میان کاشی های آبی حوض خانه وصدای نرم فواره و نجوای آرام اطلسی ها . امیر زاده در آن نیمروز گرم تابستان با چشمها ی بادامی اش و در حالی که همه خوابند به نقطه ای درمیان آن همه آبی خیره مانده . کسی چه می داند امیر زاده در آن سکوت به چه می اندیشد؟ فقط یادش آرامشی ست که در غربت افتاده ای به وطن بیندیشد و من به خانه به امنیت به هجوم آب و آبی و رقص نور در طاق طاقی های حوض خانه می اندیشم . به نیمروزی گرم ناگاه خاطره ی دوردست حوض خانه آه امیرزاده ی کاشی ها با اشک های آبی ات ( امیر زاده ی کاشی ها ــ احمد شاملو ) *** ... در کوچه باد می آید . باد به باران شلاق می کشد وسیاهی شب را خیس می کند. بارن اما بی صدا می بارد مثل گام های زن هرجایی که هرشب از زیر پنجره اش می گذشت و چنان آهی می کشید به تلخی که یا سمینی کبود بر سر پنجره می لرزید . زن اما گام هایش را تند نمی کند به خاطر باران . خاطره ی دلخوشی های کوچک مرد شاید عذابش می دهد که امشب در این شلاق باد بر باران می خواهد خود را به تمامی بر او فاش کند. به پشت در می رسد و چند ضربه و بعد تنها یادی ست و ناله های مرد: هم از آن شب آمد هر چه به چشم همچنان سخنانم از او همچنان شمع که می سوزد با من به وثاقم پیچان ( همه شب ـــ نیما) *** و آن بچه ها آن بچه های رفته بچه هایی که چون خوشه ای گنجشک جمع شده بر سیم برق شادمانه های و هو داشتند . بچه های کوچک بچه های ترسو بچه های مرده بچه هایی که همه ی آن سال با برف و بورا ن رفتند و ما در برف وبوران بازگشتیم که ما را تماشا کنند از دور وما هم صدا با آنان می خوانیم .صدامان بر آب های مرده منعکس می شود بچه هایی در آوار مرگ بچه های اسفندیار بچه های شهر بازی و نمایش ها .بچه هایی که نامشان یحیا ست ... نه ...بچه ها نمی توانند بمیرند حتی بچه های آن سال مرگ . سالی که نام تمام مردگانش یحیا بود : یک ریز می خواند هنوز اسفندیار آن سو خرگوش و خاکستر شدی ای بچه ی ترسو دریا ی فردا کشتزار ماست نام تمام مردگان یحیاست ( نام تمام مردگان یحیاست ــ سپا نلو ) *** رویای مردی که نشسته با سیگاری در دست و چشم دوخته به صفحه ی سفید کاغذ که آنی ست با کلمات در مقابلش جان گیرد و هوشنگ با نگاه کنجکاوش که در اشیا و آدم ها فرو می رود و می کاود . و رویایی و رویای او بر هوشنگ و یاد او که می گوید :" بادیه اول دنیا بود . و اول دنیا سمت نداشت . سمتی به سمت خودش داشت که ابتدای دایره بود" من می روم ودنیا می ماند نه او مرا نه من او را با این لجی که آسمانش با من داشت هر جا آبی همه جا آبی ( سنگ هوشنگ ــ ید ا... رو یا یی )
|
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و هفتم مهر 1386ساعت 1:39 توسط محبوبه موسوي |
|
|
به شعر حافظ شيراز مي رقصند و مي نازند ...
گنج عشق خود نهادي در دل ويران ما سايه ي دولت براين كنج خراب انداختي خواب بيداران ببستي و آنگه از نقش خيال تهمتي بر شبروان خيل خواب انداختي خراب و دل شكسته مي گذردمردي كه گيسوانش رهاست و كوچه هاي سرشار از بوي بهار نارنج را طي مي كند . دل تنگ از زمانه ست و از زمان. دل تنگ از فهم هاي كوچك ست در چارديواري هايي كه به دور خود كشيده اند و ساقي مست مي گذرد از كوچه هاي قرن هشتمي شهري كه به آن عشق مي ورزد ـ شيرازـ ساقي مي نشيند به كنجي و گوش به زنگ دل مي ماند و كلمات؟!... نه خدايا اين واژه هاي غريب كه گويي جهان را و هستي را بر او مكشوف مي كنند از ذهنش بر زبان جاري مي شود و او اعجاز مي كند . معماي زبان را كشف مي كند و راز معجز گون او تا قرن ها در گوش خرابيان تمام جهان صدا مي كند. يادش گرامي ست اعجاز گر ورطه ي سخن او كه با كلماتش انسان را معنا مي بخشد و زندگي تهي از رنگ و سرد را سراسر نور و جنبش و ولوله مي كند.اشعارش همواره در گوش ما طنين اندازست كسي كه جهاني را به رقص مي خواند تا براين اعجازش پاي بكوبند و شادي كنند. |
|
+ نوشته شده در
جمعه بیستم مهر 1386ساعت 21:2 توسط محبوبه موسوي |
|
|
پیرزن و عروسک هایش
بعضي نوشته ها هست كه نمي توانم نام داستان بر آن ها بگذارم مثل پست پنجره و در عين حال يك جوري يقه گيري مي كنند و رهايي از دستشان ممكن نيست طوري كه نمي توان بي خيالشان شد انگار هستند ونيستند . در واقع اين ها پرش هايي از خيالند كه تا رسيدن به داستان فاصله ي بسيار دارند فكر كردم شايد وبلاگ قالب خوبي براي بيان اين تكه هاي كوچك ذهن باشد و با سهيم كردن ديگراني كه آنرا مي خوانند بتوانم آن را براي خود معنا بخشم. پيرزن و عروسك هايش یکی از آنهاست.
نشسته روي ايوان و موهايش را دسته مي كند تا ببافد . پيرزني ست با موهاي يكدست سفيد و بلند. سبزه روست نه از اين پيرزن هاي سفيد ناز و صورتش كمي درشت ست اما در هيچكدام از اين نشانه هاي ظاهري چيزي كه دلالت بر بدجنسي او باشد وجود ندارد. هرچند يك بار چادرش را به سر مي كشد مي رود در حياط را باز مي كند و سركي به كوچه مي كشد انگار كه منتظر كسي باشد و ما نمي دانيم منتظر كي. اما مي دانيم كه تنهاست يعني تنها زندگي مي كند شايد بچه ها و نوه هايي هم اين طرف و آنطرف داشته باشد كه آنها اينجا نيستند. تنهايي اش از آن تنهايي هايي نيست كه آدم دلش به حالش بسوزد كه مثلا آخر عمري كسي در از رويش باز نمي كند و حتما خيلي غمگين ست .نه ! ابدا تنهايي او را آزار نمي دهد نوعي بي نيازي يا تنهايي خود خواسته از رفتار و حركاتش پيداست. اهل نقاشي هم هست و گاه قلم مو به دست مي گيرد وشروع به كشيدن مي كند هميشه هم يك چيز مي كشد . يك زن با چادر خال خالي شايد حتي كمي پير و نيم رخ و البته بدون چهره كه سرش را معلوم نيست چرا به يك طرف كج كرده _ كج كه نه _ بلكه حالت قرار گيري سرش نسبت به بدن زاويه اي صد وهشتاد درجه اي دارد يعني انگار كه گردنش استخوان نداشته باشد و راحت مي تواند بچرخد و معمولا سرش در جهت عكس بدن ست و شكل سر شبيه هلال ماه كه دماغي هم از فرورفتگي آن بيرون زده و لبها كه خيلي هم پت و پهن ست و چند مژه ي بلند به جاي چشم و بقيه ي هلال هم خال خالي ست انگار كه چادر باشد روي سرش. با اين كه هميشه همين را مي كشد اما باز خودش كاري ست و اورا از پيرزن هاي ديگر متفاوت مي كند . دوازده عروسك هم دارد كه همه را رديف روي تاقچه چيده و مي ايستد روبرويشان وبه آن ها نگاه مي كند وگاه گردگيري . عروسك ها همه زنان كوچك پلاستيكي هستند از آن قديمي ها كه دست و پاشان حركت نمي كند و لباس تنشان و چشم هاشان به جاي مژه و پلك فقط رنگ ست و با اينكه رنگ ورويشان كمي رفته اما حالتشان باقي ست چند تاشان دست به سينه دارند به حالت تعظيم يا دعا اين ها را به ياد مردگانش نگاه مي دارد هر عروسك براي يك مرده ي عزيز لابد . شش گربه ي قد ونيم قد هم دارد . نه اشتباه نشود مثل پيرزن هاي خارجي نيست كه گربه نگه دارد اين شش تا همين جوري سر از حياطش در آوردند اول يكي بود كه بعد با بچه هايش شروع به پلكيدن در حياط كرد و پيرزن برايشان غذا مي گذاشت به آنجا عادت كردند و ماندگار شدند هيچوقت هم تعدادشان از شش تا بيشتر نمي شود يعني اگر يكي اضافه شود يكي خود به خود مي رود پس گربه ها تغيير مي كنند يعني همان شش تاي اولي نيستند و پيرزن اين را مي داند و به روي خودش نمي آورد انگار كه هميشه همان ها بوده اند . اصلا اين پيرزن چه مي خواهد و در اين حياط چه مي كند با رديف عروسك هايش كه با چشم هاي آبي شان _ برخي دست به سينه _ خيره شده اند به روبرو . و او هنوز هم نشسته روي ايوان و بافتن آخرين دسته ي گيسويش را تمام مي كند نه ابدا پيرزني نيست كه پيري اش ترحم انگيز باشد انگار كه آدم جواني ست در حال بافتن موهايش وهزار جور كار هم روي سرش ريخته. پيرزن خواب نمي بيند اين رازي ست كه فقط من مي دانم به كسي نگوييد.
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه پانزدهم مهر 1386ساعت 14:39 توسط محبوبه موسوي |
|
|
من در تقاطع اشباح (۲)
آدم ها و اشخاصي در ذهن ما زنده اند ونفس مي كشند . اين آدم ها خاطرات ما را مي سازند و انگار كه جزيي از ما شده اند. گذشته از افرادي كه ديده ايم وشنيده ايم آدم هايي هستند كه حيات واقعي دارند اما در دنياي ما نمي زيند . آدم هايي كه به خاطر خلاقيت ذهن پا به عرصه ي حيات گذاشته اند. كساني بيرون آمده از دل رمان ها . اينهاست ديگر اشباحي كه در اطراف ما نفس مي كشند.
شرزين زن فرياد زد : چشم هايش . و دو چشم از چشم خانه ها بيرون كشيده شد . شرزين گفت : تو از واروني سپهر چشماني را بركندي كه در زنان به زيبايي نگريسته بود . او پيش ازين دندان به پتك داده از جگر نعره كشيده بود . به سخن راستي او را توبيخ كردند و به دروغي او را ستودند . شرزين جهان بي خرد را تحمل نكرد و با دو چوب دست همچون بلم راني برصحيفه ي شن آرام آرام دور شد.
زیور
نشسته بر تلخي خويش. دامن هايش روي زمين يله . گيسو پريشان كرده مي نالد: گلم واي ... خبر كشته شدن گل محمدش را شنيده مردي كه هيچوقت عشقش را با او قسمت نكرد ولي تلخي هايش را بر شانه هايش مي گذاشت. نشسته بر اندوه خويش با گيسوان پريشان شده از ضرب چنگ دستهايش و زار مي زند بردل خويش... بر وجودي كه هيچگاه آبستن فرزندي نشد تا عشق مرد را به دست آورد. نشسته بر خشم كور خويش و چشمه هاي اشكش سراسر خشكيده. (کلیدر) اسلام از نگاه اسلام ماه گنديده و باد كرده از سمت پروس بالا مي آيد. صداي زنگوله شنيده مي شود . صدا از فراز بيل مي آيد و در كوچه ها چرخ مي خورد . اسلام به حلق اسب خاك پاشيد و زالوها را تاراند . اما روز بعد او غريبه اي بود با سازي عجيب در شهري دور افتاده كه چيزي مي خواند. كسي زبان او را نمي فهميد. (عزاداران بیل)
بنجی
در كوچه ها پرسه مي زند و نمي داند اين كوچه ها ‘ كوچه هاي كودكي اش نيستند . در كوچه ها باد مي آيد و بنجي مي ترسد . دستش اما در دست خواهرش نيست خواهري كه عاشقش بود. كدي يك شب با باد رفته و بنجي در غروب هاي سرد و غمگين پاييز سرگردان دختري كه خواهرش بود از كنارمان مي گذرد و ما نمي دانيم او كسي ست كه كوچه هاي كودكي اش را گم كرده است. (خشم و هیاهو)
آيدين آيدين را توان شكنجه ي مادر نيست پس از آن قربانگاه_ خانه مي گريزد. آيدا نيست و آيدين در زيرزمين ها قاب مي سازدو چشمش مدام به نورگير كوچكي در كف كليساست كه بعد ازظهرها چشمان زيبايي نگاهش مي كنند و همان دستها برايش روزنامه مي اندازند. آيدين در زير زمين ها نفس مي كشد شعر شايد ديگر نگويد اما موهايش تند تند سفيد مي شوند و شايد ديگر خودش را در آينه به جا نياورد. (سمفونی مردگان)
شازده
سر برسينه خم كرده روي تنها صندلي باقي مانده ي اجدادي نشسته است ودر سكوت به عقربه هايي مي انديشد كه در سر سراي كاخ جد بزرگ بي هيچ واهمه و وقفه اي مي چرخيدند. سل جسمش را فرسوده و زن ظريف بيرون آمده از خاطرات اجداي جانش را . اكنون در خالي مهيب خانه ي اجدادي سرفه مي كند و خون بالا مي آيد . پايين زير ستون هاي خانه هزارها موش ناپيدا چيزي مجهول را مي جوند. (شازده احتجاب) راوي ... برمي گرددو روي دو زانو مي نشيند و يكي يكي اشياي بي مصرف را وارسي مي كند .خنزر پنزرها دورش را گرفته اند . هيچ ارزشی ندارند كه در كارتني بچيند با اين حال آن ها روي هم تلنبار مي كند و باز تل اشيا را در جستجوي شي ايي گمشده به هم مي ريزد . دوباره از پنجره نگاه مي كند هيچكس نيست نه پير مردي ونه دختري... برمي گردد چمدانش را بر مي دارد و از در بيرون مي زند با خود مي گويد : فقط خيالي بود. باد تندي مي وزد و پنج انگشت دست از لاي چمدان به پنج گوشه ي ناپيدا نشانه رفته. (بوف کور)
آمارانتا
عشق... تنها عشق بر او فاجعه بود. او كه نقش عاشق را نياموخته بود نتوانست در هيات معشوق تجلي كند . آن گاه پاسخ منفي به خواستگار داد . مرد گفت دوستت دارم و رفت. آمارانتا پنجه در آتش اجاق فروبرد . پس از آن هميشه سياه مي پوشد ودستش را با كهنه ي چرك آلودي مي بندد. جايي را كه عشق سوخته بود. (صد سال تنهایی)
طوبي مورچه ها در كنار وگوشه ها از سر وكول هم بالا مي روند ودر گوش هم پچ پچه مي كنند واين وزوز مدام غيبت در گوش طوبا مي پيچد از وقتي كه كودكي بيش نبود تا حالا كه هفتاد ساله ست. خانه خالي ست و ويران و سوراخ ها تهديدش مي كنند .از هر گوشه اي ممكن ست چيزي حيات او را تهديد كند... طوبا ديگر فكر نمي كند ... طوبا يادش رفته كه زماني متفاوت بوده...طوبا تنها چيزي را كه به خاطر دارد ترس است. (طوبی و معنای شب)
ژان والژان دي شب ژان والژان شيشه ي نانوايي را شكسته بود و نان شيريني دزديده بود. بچه سنگ را در مشت فشرد و با كينه به ويترين قنادي نگاه كرد و رديف شيريني هاي رنگارنگ در چشم هاي در خشانش خاكستري شد. (بینوایان)
با ياد واحترام به بهرام بيضايي_ محمود دولت آبادي_ غلام حسين ساعدي_ ويليام فاكنر _ عباس معروفي_ هوشنگ گلشيري_ صادق هدايت_ گابريل گارسيا ماركز _ شهرنوش پارسي پور و ويكتور هوگو كه آدم ها و اشباحشان را به ما تقديم كرده اند.
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه دهم مهر 1386ساعت 2:12 توسط محبوبه موسوي |
|
|
من در تقاطع اشباح (۱) مدت هاي زيادي است كه فيلم مي بينم . آن قدر كه يادم نمي آيد اولين فيلمي كه ديدم چه بود. اما زمان درازي است كه اشباحي با من راه مي روند. در من نفس مي كشند.سوت زنان از كنارم مي گذرند ولحظه اي كوتاه خيلي كوتاه سخن مي گويند... موبد: سخن از پليدي چندان است كه جاي مزدا اهورا نيست. گاه آن ست كه ماه از سنگ بگردد و خورشيد نشانه هاي سهمناك بنمايد. دانش ودينم مي ستيزند و خرد با مهر گويي پايان هزاره ي اهورايي ست . بايد به سراسر ايران زمين پند نامه بفرستيم . زن: پند نامه بفرست اي موبد. اما اندكي نان نيز بر آن بيفزاي . ما مردمان از پند سير آمده ايم وبر نان گرسنه ايم . ( مرگ يزگرد/ بهرام بيضايي ) *** عطر ساز : فقط يه نفر مي تونه عطر اساسي رو توليد كنه. تنها عطري كه بر تمامي افراد تاثير بذاره . افسانه اين رو مي گه . ووقتي درش باز بشه عطر رها مي شه در اون زمان بعد از هزاران سال عطر زيبايي پراكنده مي شه . و اون تنها زمانيه كه تمام افراد روي زمين فكر مي كنند كه توي بهشت هستند. تا دوازده آگوست بايد پيدا بشه . اما در روز سيزدهم عضو اساسي شناخته نمي شه . قاتل: چرا؟ عطر ساز: براي اينكه اين يه افسانه ست ومن يه دانشمندم . قاتل: افسانه چيه؟ عطرساز: ولش كن ... راوي: اما اين ول كردن هزينه ي سنگيني در پي داشت‘ دوازده جنايت! ( عطر داستاني جنايت/تام تيكور)
اسلام: خيلي خوب! اگه تو گاو مش حسني كه الان بايد تو چاه باشي خدا آمرزيده اگرم نيستي پس خود مش حسني! .... --: مش حسن ...مش حسن بلوريا ريختن اينجا .مي خوان منو بدزدن... مي خوان منو بندازن تو چاه... مي خوان سرمو ببرن ... مش حسن به داد گاوت برس ... به داد گاوت برس ! اسلام: ما بلوري نيستيم برادر ... ما بلوري نيستيم. من اسلامم .اين كدخداس . اين پسر مش صفره . ما بلوري نيستيم ... بريم آقا ... بريم( مكث) ... چيزي نمي خواي برات بيارم؟ --: آب...آب. ( گاو/ داريوش مهرجويي) *** جك: آنها را كه دوست دارم توبيخ وتنبيه مي كنم جزء سه آيه ي نوزده . او به من خيانت كرد. كشيش: عيسا تورو دوس داره در عين حال كه مي دونه جاهليني مث تورو چه جوري تنبيه كنه. جك:آنها را كه دوست دارم توبيخ وتنبيه مي كنم جزء سه ي آيه ي نوزده او به من خيانت كرد. كشيش: كفر نگو وگرنه يك راست مي ري به جهنم جك( در حالي كه به سرش اشاره مي كند):جهنم؟...جهنم اينجاست... همين جا.. كشيش: بهتره خفه شي و از مسيح بخواي كه تورو ببخشه. جك: چي ؟ منوببخشه؟ من هر كاري گفت انجام دادم ... عوض شدم... زندگيمو وقفش كردم ولي اون بهم خيانت كرد...ماشين وقفي اون باعث شدكه يه مرد و دوتادختربچه رو زير بگيرم و به اين روز بيفتم.حتا اينقدر بهم جرات نداد كه بايستم و نجاتشون بدم. كشيش:كفرنگو احمق اون قضيه به مسيح ربطي نداره. جك(درحالي كه به موي كشيش اشاره مي كند):اگه يه مو تو سرت در بياد خدا ازش خبرداره.خودت يادم دادي. كشيش:بايد برات دعا كنم. (21 گرم/الساندرو گنزالس ايناريتو) *** مرد:آليس...فكر مي كني مابايد چيكار كنيم؟ زن:فكر مي كنم ما بايد چيكار كنيم؟... چي فكر مي كنم؟ نمي دونم... يعني شايد...شايد فكركنم بايد سپاسگزارباشيم...كه ما تونستيم نجات پيدا كنيم از افسانه هامون...حالاچه واقعي بودن يافقط يه خواب... مرد: تو مطمئني؟ زن:مطمئنم؟... فقط اون قدر كه از واقعيت يك شب مطمئن بودم كه توي همه ي زندگيم تنها موندم...كه حتي مي تونه همش حقيقت باشه... مرد:وهيچ خوابي ديگه آخر خط نيست فقط يه خوابه زن:هوم...مهم اينه كه الان چشماي ماباز شده واميدوارم كه مدت زيادي طول بكشه مرد:براي هميشه زن:هميشه؟...اين كلمه رو نگومي دوني؟منو مي ترسونه... (چشمان باز بسته/استنلي كوبريك) *** مايك:نيك...بيا بريم خونه.برگرد وطن .خونه.حرف بزن.بامن حرف بزن.نيكي يه دقيقه دس نگه دار.نيكي درختارويادته.اينكهچطور فرق دارن؟ يادته؟ ها؟ كوهها؟ اينارو يادته؟! نيك(دست برده به ماشه ي اسلحه وآماده ي شليك به شقيقه اش):يه تير مايك:يه تير...يه تير نيك:(بلند مي خندد)... مايك:يادته؟... نيك:آره...(دستش را از دست مايك بيرون مي كشد و ماشه را در مغز خود مي چكاند) (شكارچي گوزن/مايكل چي مينو) *** ما چند بار زندگي مي كنيم؟چند بار مي ميريم؟مي گن وقتي انسان مي ميره درست بيست ويك گرم از وزنش كم مي شه.اين بيست ويك گرم چه رمزي در خودش داره؟چه چيزي رها مي شه؟كي بايد به لحظه ي رهايي برسيم؟چه بخشي از مابا اون مي ره؟چه چيزي باقي مي مونه ... چه چيزي از ما باقي مي مونه؟... بيست ويك گرم ‘ وزن چندتا سكه ي پنج سنتيه؟ بيست ويك گرم وزن يك گنجشك مگس خواره يا يه تيكه شكلات؟ اصلا وزن بيست ويك گرم چقدره؟... (21 گرم/ الساندرو گنزالس ايناريتو)
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه سوم مهر 1386ساعت 23:59 توسط محبوبه موسوي |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
|
| پیوندهای روزانه |
|
نقد نادر نظامی بر داستان سگ وبلاگ معرفی کتاب من در تقاطع اشباح(2) قتل شاعر در پاي نوشته رگتایم آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
تیر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 بهمن 1386 دی 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 |
| آرشیو موضوعی |
|
داستان ها |
|
RSS
|